کاش

چشم و زبان انسانها

بر قلبشان بود

تا مطلع به جایگاه کلمات،

آنها را که،

می زدند،می زدند و

آنها را که

نباید نمی زدند

من معتقدم اگر

چنین بود خیلی ها لال بودند

و مثل حال

این همه قلب شکسته نبود

محمدحسنی

رفته ای

ولی در حبس ای

در سینه ی منی

رفته ای

ولی در سینه ای

نفس منی

محمدحسنی

رمضان، ماه زندگی است که هر لحظه نور هر لحظه سرور بر دیده می ریزد هرلحظه این ماه ما را خواهد برد به گلستان ایمان به شب هزارن قدر به شهد قران ماه رمضان شور نوای اذان

کاش میشد

انتظار را

روی شیشه پنجره ها کشید!

و برایش حد تعیین کرد

تا هر بار که بیرون را

نگاه می کردی

بشوق امدن بود

محمدحسنی

لب های رنک کرده بادکنکی چشم های شیشه ای روشن سر بالا بینی عشق های پلاستیکی، وقتی زندگی در لبخند نگاهمان می میرد کم کم کم می شود طبیعت! بیا این گل برای تو به زندگی هم نزدیک تر شوی